|
 Muziekinstrumenten
in de Beeldende Kunst
Raoul Dufy:
Op zoek naar een nieuwe werkelijkheid
 |
|
|
Raoul
Dufy is door zijn "makkelijk" lijkende kunst
door het publiek lange tijd miskend en verkeerd begrepen.
Hij werd meer beschouwd als een verdienstelijk illustrator.
Pas de laatste jaren wordt hij meer gewaardeerd als
uniek kunstenaar en vernieuwer in de moderne kunst.
Raoul Dufy laat zich niet in een vakje stoppen. Zijn
vormtaal is eenmalig in de Europese schilderkunst.
Heel kort is hij impressionist geweest. Door de ontmoeting
met Matisse en de confrontatie met diens " Luxe,
Kalmte en Hartstocht" kwam Dufy onder invloed van
de Fauvisten. Het Fauvisme is gebaseerd op het werk
van van Gogh en Cézanne waarbij het vooral ging
om de kleur. Via Cézanne en Braque komt hij in
aanraking met het Kubisme. Na een paar kubistische experimenten
ontdekte Dufy dat hierin niet zijn toekomst lag.
Vanaf 1920 heeft hij door alle stromingen heen zijn
eigen vorm gevonden. Hij legde zich vooral toe op thema`s
waarin mensen voorkomen. Zijn wereld is het mondaine
leven tussen de twee wereldoorlogen. Fascinerend zijn
de doeken Het Quintet 1948 en Het Orkest 1944. Zijn
geraffineerde verfijnde losse penseelvoering wekt de
indruk gemakkelijk te zijn, vluchtig van karakter. Deze
luchtigheid past evenwel heel goed bij de onderwerpen
die hij zo graag schilderde. Zijn wereld is een mengeling
van realisme en fantasie zonder de werkelijkheid geweld
aan te doen. In Het Orkest schildert Dufy het ritme
van de muziek en de beweging van de musici door het
verlaten van de contourlijn om zich zo te kunnen bevrijden
van starheid en onbeweeglijkheid. In de kleuren weerspiegelt
het genieten van het moment en de beleving van de muziek,
ook al neemt hij door het hoge standpunt van de beschouwer
afstand van het thema. Zijn beschouwen en weergeven
is een vorm van verslaggeving van zijn tijd. Dufy als
kroniekschrijver was geen realist maar voegde aan de
werkelijkheid fantasie en emotie toe.
Violon Rouge
Sterk lineair, haast een karikatuur, balancerend op
de tafelrand, een viool net zo rood als zijn omgeving.
Het wit van het lege muziekpapier dat enigszins achterover
leunt, schijnt de viool tegen te houden. Houdt haar
vast. De sterke contour maakt van de viool een icoon
die zich lijkt los te maken uit het decor. De samenspraak
en de eenvoud van de beeldende middelen worden een taalkracht
van zuivere kleur, de vrije arabesk en monumentale vlakdecor.
Het gebruik van deze uitdrukkingsmiddelen vraagt om
een nieuwe ordening: Expressie en compositie worden
aan elkaar gelijk.
|
|